Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 268 046 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
.

Zdjęcia w galeriach.


Rewriting of the Victorian Model in The French Lieutenant's Woman

środa, 29 lipca 2009 21:48

  blog Pawła ROgalińskiego, Źródło zdjęcia: http://media-2.web.britannica.com/eb-media/96/90596-004-992F639D.jpg

"The Cobb" is a well known wall in Lyme Regis, at the harbour, where beautiful and mysterious Sarah, a character from The French Lieutenant's Woman, first occurred to the reader. Earlier, in 1818, the same place was an inspiration for the Victorian writer Jane Austen in her novel Persuasion. The setting, both romantic and naturalist suited both writers, although there was a 151-year span between both novels.

John Fowles, modelling his work on traditional English novel and incorporating contemporary elements, obtained a unique effect, which we can find in The French Lieutenant's Woman. Marguerite Alexander in his book Flights from Realism, rightly noticed that "on one level The French Lieutenant's Woman is both a historical novel set in the Victorian period and a close parody of Victorian fiction."[1]


Both protagonists, Sarah Woodruff and Charles Smithson, combine strictly Victorian traits, which confronted with a twentieth- century perspective, give the most ironic picture. Sarah, a girl brought up in Lyme, in fearsomely pious environment becomes a victim of gossip and an example of a fallen woman. As the action progresses, the readers get to know that this rebellious young lady has done nothing wrong, however, the rejection and isolation that she is facing is something that she has chosen almost willingly.


Peter Wolfe argues that "Fowles spends several pages spoofing Victorian sexual hypocrisy - prostitution and pornography never thrived more than during Victorian's reign".
[2]

Women in Victorian novel tend to be like Sarah, mysterious, Shynx-like figures. John Fowles had a vision that haunted him for some time. He said:

 

It started four or five months ago as a visual image. A woman stands at the end of a deserted quay and stares out to sea. That was all. The image rose in my mind one morning when I was still in bed half asleep... It was obviously mysterious. It was vaguely romantic. It also seemed, perhaps because of the latter quality, not to belong to today. The woman obstinately refused to stare out of the window of an airport lounge; it had to be this ancient quay...The woman had no face, no particular degree of sexuality. But she was Victorian; and since I always saw her in the same static long shot, with her back turned, she represented a reproach on the Victorian Age. An outcast. I didn't know her crime...[3]

 

That is how Sarah came into being. Her existence, not only her person, is Victorian. She hides from the society, trying to be invisible. Her surpressed sexuality becomes vivid only during her meetings with Charles. The quiet town of Lyme Regis, so much Victorian in Fowles' novel, becomes her nightmare. The romantic atmosphere becomes ironically opressive and seems to be haunting Sarah every single day. She feels free only in woods or far away from others and that is why the readers meet her for the first time in the harbour, staring at the sea.


            Sarah Woodruff, being exactly as the author wanted her to be, is a complete opposite to Charles Smithson, who "is a character whose will works independently of his author's".
[4] He is at the very beginning a Victorian gentleman, who likes his leisure time, foreign travels and the fact of belonging to aristocracy. His conformity and order in his life is almost frightening. Therefore, when he encounters Sarah Woodruff, his life is shattered. He cannot come back to reality; the intimacy that he is offered by this mysterious woman overwhelms him. "Science leads Charles to Sarah. One day while searching for fossils of extinct species, he chances upon her, a new species, and 'the whole Victorian age was lost'. Charles sees in Sarah a sexual fulfillment."[5] It may be interpreted very literally, mainly, that the whole Victorian era cared mostly about this particular thing: sexual fulfillment. On the other hand, the almost paternal relationship with Ernestina was not the thing that would satisfy him. Charles, however, did not choose emotions and physicality straight away, as would do a modern lover. It took him a while before he decided to break this Victorian convention, which is break up the engagement with Ernestina, leave all his material goods, forget about his good name and reputation and join the one he loved.

 Blog Rogaliński Paweł, Źródło zdjęcia: http://ecx.images-amazon.com/images/I/5190DY4ZGKL.jpg

"The Eden-like world in which Charles and Sarah conduct the early stages of their romance and hold their increasingly passionate trysts, seems at first a world of which Fowles can only approve: it must surely stand for Nature and Life against the dead world of social convention, the 'hothouse' in which the engagement of Charles and Ernestina is cemented.[6]

 

The love story of these two and the Victorian background no longer exist after the memorable night that they spent together and which one was to dissipate all the doubts connected with the mystery of Sarah. The climax of the story is when Charles gets to know about her innocence and decides to stay with her.


Instead of a happy end, however, the readers are given unclear ending, or even two, as some critics claim, and are faced with a complete change of action. The novel, from the Victorian setting, changes rapidly to America. Peter Conradi called it "a new home of the New Woman",
[7] where Charles finds her. Nevertheless, nothing there is the same again. From Victorian mood, the readers now move to modern outlook on life and freedom, and witness the transformation of Sarah Woodruff into an independent and self-confident person.


All in all, the irony with which Victorian times are presented in the novel, disappears at this point, when the readers, a bit disappointed with the ending, might look back with nostalgy at the order of the things that was presented at the beginning of the work. Hypocrisy, however bad, will always accompany mankind, whatever the times, but the feeling of being together, a sense of family and a place of one's own, is something that Victorians may be proud of.



[1] Marguerite Alexander, Flights from Realism, London, Chapman and Hall, 1990: 128.

[2] Peter Wolfe, John Fowles, Magus and Moralist, London, Associated University Presses, 1933:133.

[3] Neil NcEwan, The Survival of the Novel; British Fiction in the Later Twentieth Century, London and Basingstoke, The Macmillan Press Ltd, 1983:22.

[4] Peter Wolfe, John Fowles, Magus and Moralist, London, Associated University Presses, 1933:137.

[5] Peter Wolfe, John Fowles, Magus and Moralist, London, Associated University Presses, 1933:139.

[6] Simon Loveday, The Romances of John Fowles, London, MacMillan Press, 1985:52.

[7] Peter Conradi, John Fowles,


Podziel się
oceń
0
3

komentarze (8) | dodaj komentarz

Islandia dziś: w oczach emigranta

piątek, 24 lipca 2009 11:09


 fot. Piotr Szuszkiewicz, blog Paweł Rogaliński, rogalinski blog, blog dziennikarskiPiotr Szuszkiewicz. Od 3 lat mieszka w Islandii. Był już stolarzem, baristą, kelnerem, pomocnikiem cieśli, dostawcą materiałów budowlanych, a obecnie zajmuje się fotografowaniem przyrody jako wolny strzelec. Jaka jest dziś Islandia? Jeśli już kogoś pytać, to tylko jego.

 

Czym się Pan zajmował w Polsce, jeszcze przed wyjazdem?

 

W kraju, już po ukończeniu studiów, zajmowałem się wierzytelnościami. Jednak, jak każdy młody człowiek, byłem ciekawy świata i wielokrotnie marzyłem o wyjeździe do jakiegoś „egzotycznego" kraju.

 

W ten sposób trafił Pan do Islandii?

 

Z początku nie zamierzałem wyjeżdżać na dłużej, a jedynie zwiedzić wyspę, która zawsze mnie fascynowała. Gdy znalazłem się już na miejscu, oczarowany naturą i wspaniałymi widokami, postanowiłem zostać na dłużej.


Na wyspie mieszka Pan już blisko 3 lata. Jakie są zalety życia w Islandii?

  Piotr Szuszkiewicz, blog Paweł Rogaliński, rogalinski.bloog.pl, emigracja, blog dla emigrantów

Do plusów z całą pewnością należy zdrowa żywność, bardzo czysta woda i powietrze, tania energia oraz przeważnie darmowy przesył wody do domów.

 

Brzmi zachęcająco. A te „ciemne" strony?

 

Minusów jest wiele: niski poziom edukacji w szkołach, słabe zaplecze medyczne poza większymi miastami i ogromne odległości między jedną a drugą osadą. Nie należy też zapominać o wysokich kosztach utrzymania - głównie o drogiej żywności i wysokich cenach najmu pokoi. Co więcej, można mieć wrażenie, że nie dba się tu o środowisko naturalne.

 

Jakieś konkretne przykłady?

 

Dla Islandczyków zabicie niedźwiedzia oznacza męstwo. Dlatego też, gdy zwierzę dopłynie na krze do północnych wybrzeży wyspy, natychmiast jest zabijane. Jak dowiedziałem się z mediów, ostatnio ofiarą ludzi padły dwa niedźwiedzie: pierwszego zastrzelono (i tu uwaga) „by sprawdzić czy nie ma ich więcej", drugiego zaś, „bo nie było naboi usypiających". Postawa tutejszego społeczeństwa szokuje.

 

Z pewnością większość osób byłaby oszołomiona. Przechodząc do kwestii gospodarki - jak Pan ocenia ten kraj pod względem atrakcyjności dla nowo przybyłych emigrantów z Polski?

 

Kryzys spowolnił rozwój budowlany i wstrzymał wiele inwestycji, w których, bądź co bądź, niemały udział mieli polscy specjaliści. Na dzień dzisiejszy dużo łatwiej jest tu znaleźć pracę specjalistom z zakresu medycyny, aniżeli budowlańcom. W tej chwili na Islandię  decydują się  przeważnie  pracownicy kontraktowi i ich rodziny. Przyjeżdżając tu nierzadko mają zapewnione pokrycie części kosztów utrzymania.


Pracował Pan już w wielu zawodach.  Który z nich okazał się być najbardziej opłacalny? 


Jako barista miałem w sezonie letnim zapewnione całe wyżywienie, oraz mieszkanie i karnet na basen, plus oczywiście napiwki. Z pewnością był to najlepszy ze wszystkich dotąd podjętych przeze mnie zawodów. Wiem jednak, iż polscy inżynierowie na budowach czy pracownicy przetwórni rybnych zarabiają o wiele więcej.


A praca, według Pana, najmniej przyjemna i nisko płatna?

 

Na pewno ta w stolarni. Ciśnieniowe malowanie elementów drewna jest niezwykle uciążliwe. Nieustanny kontakt z chemikaliami i niskie zarobki skutecznie zniechęciły mnie do tego zawodu.


Jakie są średnie zarobki emigranta z Polski?

  Piotr Szuskiewicz, blog Pawła Rgalińskiego, emigracja, Islandia

Średnie zarobki emigranta z Polski oscylują w granicach 120 tys. do 160 tys. koron islandzkich (w przybliżeniu 3600-4800 PLN). Dotyczy to oczywiście osób pracujących na pełny etat, od poniedziałku do piątku. Niektórzy emigranci, aby zarobić więcej, wybierają 12, a nawet 18-godzin pracy na dobę, w dodatku 6-7 dni w tygodniu.

 

A jak wyglądają koszty utrzymania?


Najem mieszkania (studio bądź kawalerki) w Reykjaviku wynosi około 95-145 tys. koron  miesięcznie. Do tego należy doliczyć wydatki na wyżywienie (blisko 30 tys. IKR miesięcznie), bilety autobusowe oraz wszelkie inne opłaty. Nie dziwne, że wielu Polaków jest zmuszonych do mieszkania po kilka osób w niewielkich pomieszczeniach. Wszystko to dotyczy oczywiście stolicy kraju, na peryferiach sprawa przedstawia się nieco lepiej.


Czy trudno znaleźć pracę na wyspie?

 

Obecnie większość pracodawców woli zatrudniać osoby znające język islandzki. Dla Polaka  nie władającego dobrze chociażby językiem angielskim, znalezienie pracy jest niemalże niemożliwe.

 

Jacy są Islandczycy?

 

Na pewno bardzo uprzejmi, ale również zamknięci w sobie. Otwarcie się na nowych sąsiadów, a w szczególności na emigrantów, zajmuje im stosunkowo dużo czasu. Islandczycy są też bardzo pewni siebie i dumni, a brak świadomości o tym, co się dzieje w innych krajach, wzmaga w nich nacjonalizm i ksenofobię. Dla wielu mieszkańców wyspy cały świat „kręci się" wokół Islandii, także będąc tu już kilka dni nie trudno zauważyć oznaki nadmiernej dumy tego narodu.

 

Na przykład?

 

Dobrym przykładem jest kartonik mleka „Muu Mjólk", na którym widnieje obrazek kuli ziemskiej, ale skadrowany w taki sposób, iż kontynenty oraz oceany wyglądają dość nienaturalnie. Dopiero po dłuższej chwili można dostrzec w centrum Islandię, a resztę kręcącą się wokół niej. Chluba narodowa Islandczyków przerasta najśmielsze oczekiwania przybyszów z zewnątrz.


O czym powinien pamiętać emigrant chcący wyjechać do Islandii?


O olbrzymich odległościach między miejscowościami... i tutejszej pogodzie: silnych wiatrach, deszczu padającym nieomal poziomo oraz długich, zimowych nocach, wprawiających w ponury, depresyjny wręcz nastrój.

 

Nie brzmi to jak reklama...


Jeśli ktoś cierpi na częste zmiany nastrojów i senność w zimowe wieczory to niech się poważnie zastanowi nad celem swojej podróży.

  fot. Piotr Szuszkiewicz, Islandia, emigracja, www.rogalinski.bloog.pl

A Pan nie ma depresji?

 

Ja kocham tutejsze krajobrazy, dużo fotografuję... jednym słowem spełniam swoje marzenia. Ale to z pewnością kraj nie dla każdego.


Dziękuje za rozmowę.

_____________________
"PRACA I NAUKA ZA GRANICĄ", nr. 142, czerwiec 2009.

INTERIA.PL:
http://biznes.interia.pl/prasa/praca-i-nauka-za-granica/news/trzy-lata-na-islandii,1325438,3784

ONET.PL: http://wiadomosci.onet.pl/1561650,2678,1,1,trzy_lata_na_islandii,kioskart.html


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (13) | dodaj komentarz

"Delfiny" apelują o pomoc

środa, 22 lipca 2009 16:37


Drużyna softballowa "Delfiny", www.rogalinski.bloog.pl, Paweł Rogaliński
Zostały Mistrzyniami Europy, a nie mogą pojechać na Mistrzostwa Świata, bo nie mają pieniędzy na bilety lotnicze. Drużyna softballistek z Brzegu, ma szansę na grę z najlepszymi w Stanach Zjednoczonych. Jest to tylko szansa, bo brakuje 30 tysięcy złotych, by młode zawodniczki dostały się za ocean.


Czasu jest mało, bo Mistrzostwa Świata rozpoczynają się za niecałe dwa tygodnie, a trzeba zapłacić za bilety, wizy i dodatkowy sprzęt. Tytuł Mistrzyń Europy dla drużyny okazał się kłopotliwy. Zawodniczki mają od 16 do 18 lat. Ich rodziców nie stać na taki wydatek. 


Klub utrzymują rodzice zawodniczek, ale ich portfele nie wytrzymają jednak Mistrzostw Świata. Od paru dni biegają prosząc o pomoc przedsiębiorców. Rodzice zwrócili się po pomoc do władz miasta. Tu także spotkali się z odmową. Burmistrz Brzegu twierdzi, że nie ma na ten cel pieniędzy, bo klub nie zaplanował wygranej i wylotu do Stanów.
 




Wstępnie częściową pomoc młodym mistrzyniom, zadeklarowali przedstawiciele Starostwa w Brzegu i Urzędu Marszałkowskiego w Opolu. Czy Polska będzie reprezentowała Europę w USA stoi jednak pod dużym znakiem zapytania, bo linie lotnicze nie kredytują deklaracji. Dlatego zawodniczki z Brzegu liczą, że ktoś im pomorze w spełnieniu marzeń.


Źródło: TVP Opole, http://ww6.tvp.pl/6483,20090719920358.strona


     W niedzielny poranek na dziedzińcu przed ratuszem brzeskim ekipa Telewizji Opole nakręciła materiał ze spotkania z grupą brzeskich softballistek drużyny Delfiny. Po licznych sportowych sukcesach dziewczyny zostały zakwalifikowane do reprezentowania Europy na Mistrzostwach Świata Softballu, które za 2 tygodnie odbędą się w Kallamazoo w USA. Ponieważ klub, w którym grają jest finansowany w większości z funduszy ich rodziców a wyjazd wiąże się z ogromnym nakładem finansowym, zawodniczki do dnia dzisiejszego nie zgromadziły wszystkich pieniędzy potrzebnych na zakup biletów lotniczych  czy dodatkowego sprzętu. - Na ten wymarzony wyjazd czekałyśmy 7 długich lat - mówią dziewczyny. - Pracowałyśmy na niego naprawdę wytrwale i sumiennie. - Zaprezentowanie się na stadionie, gdzie zagrają najlepsze z najlepszych jest dla nas ogromnym wyzwaniem, ale i prawdziwą życiową przygodą. Zdajemy sobie sprawę, z jakimi przeciwniczkami przyjdzie się nam zmierzyć w kraju, gdzie softball jest dla dziewczyn sportem o renomie narodowej, gdzie ćwiczą już maluchy, ale postaramy się zagrać najlepiej jak potrafimy, bowiem przyszło nam reprezentować nie tylko nasz kraj, ale i Europę”. Jeden z dziennikarzy po wzruszającej rozmowie z Delfinami udał się na krótką rozmowę z burmistrzem Wojciechem Huczyńskim pytając o możliwość dofinansowania drużyny z budżetu miasta, jednakże otrzymał odpowiedź o braku środków na ten cel. W godzinach wieczornych rodzice przygotowali zawodniczkom uroczysty odbiór flagi, jaką jeden z trenerów Piotr Litwin przywiózł z Kutna, a która ma towarzyszyć zawodniczkom na mistrzostwach świata. Nie brakowało łez radości, ale i smutku związanego z niepewnością. Dziewczyny mają być zakwaterowane u rodzin amerykańskich. ”Pozostało już tak niewiele  Drużyna softballowa "Delfiny Brzeg", blog dziennikarski Paweł Rogalińskiczasu, roznosimy ulotki, sprzedajemy kwiaty, robimy, co tylko w naszej mocy. Bardzo liczymy na przychylność władz marszałkowskich i sponsorów. Za okazaną dotychczas pomoc serdecznie dziękujemy wszystkim, szczególnie mediom, które nas wspierają. Prosimy - pomóżcie nam spełnić marzenia” - dodają softballistki. - Gdyby ktoś chciał i mógł pomóc, proszę o kontakt ze mną pod numerem  +48 509 842 165  - mówi prezes klubu Roman Czajda. Drużynę można też wspomóc, wpłacając pieniądze na konto: UKS Softball Klub - 97 1940 1076 3021 3166 0000 0000.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (12) | dodaj komentarz

Metodologia i metodyka nauczania języków obcych a edukacja w krajach Ameryki Łacińskiej

sobota, 18 lipca 2009 9:46

Źródło: http://www.criticalthinkinginternational.org/archives/Rural%20school%20at%2016000%20feet%20altitude%20Huancavelica%20Peru_sm.jpg


E’mandoya

Edukacja w krajach Ameryki Łacińskiej po dziś dzień charakteryzuje się w niewielkim stopniu rozwiniętą metodologią i metodyką nauczania języków obcych (a w szczególności języka hiszpańskiego, którego uczą się indiańskie dzieci). Synkretyzm kulturowy, powodujący zderzenie dwóch, jakże różnych kultur, wymusił stworzenie latynoamerykańskiego systemu oświaty, silnie wzorowanemu na modelu europejskim. Zapomniano jednak, że to, co udało się dokonać na Starym Kontynencie nie oznacza, że uda się także wśród społeczności indiańskiej, diametralnie różniącej się od nas zarówno pod względem kulturowym, jak i światopoglądowym. Najprostszym tego przykładem jest brak odpowiednika słowa „edukacja” w tamtejszych językach. Najbliższym terminem dla europejskiej „nauki” jest „e’mandoya”, rozumiane bardziej jako wzrost i zdobywanie doświadczenia, niż europejskie, bezcelowe siedzenie w ławkach. W wyniku tego to wiedza empiryczna i doświadczenie stanowią główną wartość człowieka, a nie czysta teoria.

 

Szkoła – warunki

 

Wystrój i rodzaj pomieszczeń to niezwykle istotne kwestie w nauczaniu języków obcych. Wysokie polskie standardy pokazują, jak dużą kwestię przykłada się nie tylko do wyposażenia  Centrum Języków Obcych Professional, Łódź, www.professional.net.plsal, ale także do takich szczegółów jak na przykład umalowanie ścian.  Zarówno szkoły państwowe, jak i prywatne, opierają swoją naukę na wizualizacjach (planszach, slajdach, filmach), elementach słuchania (z płyt CD i źródeł internetowych) oraz mówienia (nagrywaniu głosu w celu wyćwiczenia odpowiedniego akcentu, rozmowie z tak zwanym native speaker’em, ćwiczeniach dialogów). Ściany sal są bardzo często koloru żółtego, co ma sprzyjać szybszej pracy mózgu i tym samym osiąganiu lepszych wyników w nauce. Najlepsze szkoły oferują też sale komputerowe, tablice interaktywne, dodatkową platformę e-learningową do pracy w domu oraz jonizowane powietrze w klasach, co ma dodatkowo wpłynąć na przyjemne i szybkie uczenie się.

 

Kraje Ameryki Łacińskiej, z racji na swoje niewielkie możliwości, niestety nie mogą zapewnić nawet części z powyżej opisanych udogodnień. Wiejskie, biedne szkoły nie mogą sobie pozwolić na żadne dodatkowe wyposażenie pomieszczeń dydaktycznych. Cieknący dach, brudne ściany i zupełnie niedopasowane do warunków szkolnych meble należą do najczęściej Źródło: http://www.coffeecan.org/images/murojaga_school_peru.jpgwymienianych problemów tamtejszego systemu edukacji. Nakłada się na to zbyt mało sal w stosunku do dużej liczby uczniów w jednej klasie (zazwyczaj od 25 do 35). Ciężko wymienić element szkoły, który zasługuje na pochwałę. Badacze odwiedzający Amerykę Łacińską podkreślają, że budynki i cała infrastruktura wokół nich są w stanie totalnej ruiny.


 

Metody nauczania, materiały dydaktyczne

 

Wybór metody nauczania jest jednym z najważniejszych filarów, na którym opiera się nauka języków obcych. Jej dobór zależy w głównej mierze od możliwości technicznych, wieku  CJO Professional w Łodzi, al. Piłsudskiego 135, www.professional.net.plsłuchaczy oraz preferencji lektora. Cały wachlarz metodyczny rozpoczyna się od metod konwencjonalnych, a kończy na niekonwencjonalnych. Do tych pierwszych, na których warto w tym przypadku zwrócić największą uwagę, należy system bezpośredni (zwany też konwersacyjnym) i stawiający sobie za główny cel rozwinięcie umiejętności prowadzenia rozmowy. Kolejnym stylem nauczania jest metoda audiolingwalna, opracowana na zasadzie wykształcenia odpowiednich nawyków językowych podczas prowadzenia rozmowy. Dwie inne to metoda gramatyczno-tłumaczeniowa i jej ulepszona wersja – kognitywna. Ta pierwsza, jednocześnie prymitywna i najbardziej zbliżona do form nauczania w Ameryce Łacińskiej, opiera się na systematycznym kształceniu umiejętności czytania, pisania i nauce form gramatycznych.

 

Nieustanne translacje oraz ciągła analiza gramatyczna zostały już dawno odrzucone w polskim szkolnictwie jako przestarzałe i nieskuteczne. Zastąpiono je metodą komunikacyjną, podkreślającą rolę sprawności receptywnych (w szczególności słuchania) oraz uznającą błąd jako niezbędny element uczenia się. Cenione w Europie analizy, refleksje i nieustrukturyzowana produkcja językowa, w której uczniowie sami budują wypowiedzi oraz prowadzą swobodną rozmowę, to wciąż elementy zupełnie obce edukacji w Ameryce Środkowej i Południowej. Z wielkim żalem trzeba przyznać, iż poziom rozwoju metodyki nauczania w tej części świata jest niezwykle niski. Powoduje to coraz poważniejsze pogłębianie zacofania regionu i stagnację w kwestii metodologii.



     Przebieg zajęć

Każde zajęcia są dla dobrego lektora nie lada wyzwaniem. Aby lekcja była metodycznie poprawna, powinna zawierać cztery podstawowe elementy (czytanie, pisanie, słuchanie, mówienie – dodatkowo w wielu zróżnicowanych, wspomnianych wcześniej formach). Ogólny model prezentacji nowej struktury gramatycznej powinien składać się z pięciu etapów: wprowadzenia (ang. lead-in), wydobywania wiedzy (ang. elicitation), wyjaśnienia (ang. explanation), wiernego powielania (ang. accurate reproduction) oraz natychmiastowego tworzenia (ang. immediate creativity). Pierwszy etap, wprowadzenie, służy do zapoznania uczniów ze znaczeniem i użyciem nowej struktury językowej. Wydobywanie wiedzy ma na celu sprawdzenie czy słuchacze potrafią stworzyć własne zdania na podstawie podanego wcześniej przykładu. Jeśli mają z tym problemy, nauczyciel powinien przejść do wyjaśnienia. Zaraz po nim klasa proszona jest o wielokrotne powielenie konkretnego modelu w różnych zdaniach (najczęściej poprzez uzupełnianie części zdań). Ostatnim krokiem powinno być natychmiastowe tworzenie, a więc poprawne układanie nowej struktury w autorskich zdaniach uczniów.

 

Latynoamerykańska praktyka wydaje się zupełnie ignorować podstawowe prawa metodyki nauczania. Jak podkreślają niezależni obserwatorzy, nauczyciele bardzo rzadko tłumaczą indiańskim dzieciom znaczenie hiszpańskich słów i prawie nigdy nie pytają o ich definicje. Nauka oparta jest na wiernym przekładzie tekstów i zapamiętywaniu reguł gramatycznych. Powielanie czytanek z książki i przepisywanie zdań z tablicy to podstawa uczenia się. Podczas odpowiedzi nauczyciele krzyczą na uczniów, nie stroniąc od swoich jawnych ataków agresji i frustracji. Ludność indiańska (bez względu na wiek) stara się unikać Źródło: http://www.criticalthinkinginternational.org/archives/Rural%20Peru%202_sm.jpgszkoły i mówienia o niej. Nauczyciele, będący często spoza społeczności indiańskiej i nie mówiący w jej języku, czują się kimś lepszym od miejscowej ludności. Fakt ten powoduje, iż wielokrotnie narzucają oni uczniom swój własny światopogląd, m.in. w kwestiach kolonizacji kontynentu. Temat tabu, który rozpościera się na całą instytucję szkoły i jej nauczycieli, powoduje, że poniżenie i upokorzenie będą nadal powszechnie stosowane.

 


Brak wykształcenia metodycznego nauczycieli

Nauczyciele języków obcych w polskich szkołach muszą posiadać zarówno wyższe wykształcenie filologiczne (bądź tytuł magistra innej specjalności oraz odpowiedni certyfikat językowy), jak i ukończony 3-letni blok metodyczny, składający się z blisko 450 godzin nauki (w tym: 60 godzin psychologii, 60 godzin pedagogiki, 180 godzin dydaktyki, 30 godzin przedmiotów uzupełniających, 75 godzin praktyk ciągłych w szkole podstawowej lub gimnazjum oraz 75 godzin praktyk ciągłych w liceum). Wszystkie te szkolenia mają na celu stworzenie profesjonalnej kadry, zdolnej do efektywnego nauczania  języków obcych.

W krajach Ameryki Łacińskiej wymagania wobec nauczycieli są bardzo zaniżone w związku z niedoborem odpowiednio wykształconych osób. Prowadzi to do sytuacji, w której główny nacisk kładzie się na treści programowe (które mają wpoić patriotyzm oraz nauczyć podstaw języka hiszpańskiego), nie zaś na odpowiednią kadrę. Od dzieci wymaga się skupienia uwagi na przedmiotach, a nie nauczycielach (którzy zmieniają sie niezwykle często). Uczniowie są zmuszani do przyswajania długich list słówek i trudnych reguł gramatycznych. Podczas gdy jedna grupa dzieci przepisuje zagadnienia z tablicy, nauczyciel zajmuje się drugą grupą, co w polskich realiach byłoby nie do pomyślenia. Ponadto, nad prawidłowym przeprowadzaniem zajęć powinna czuwać inspekcja szkolnictwa, co niestety w warunkach za oceanem wydaje się niemożliwe.

 

Dyscyplina na lekcji a motywacja

 

Technik utrzymywania dyscypliny na zajęciach jest wiele. Niekwestionowany autorytet wśród krajowych metodyków, Hanna Komorowska, uważa, iż „zwracanie uwagi i krzyk być może niekiedy powstrzymuje niezdyscyplinowanego ucznia, częściej jednak powoduje jego niechęć i agresję prowokując kolejne złe zachowania. (…) Krzykiem nauczyciel pogarsza sytuację, działając wbrew własnym interesom”. Zamiast tego, proponowany jest cały szereg technik niewerbalnych, jak na przykład ściszenie głosu, przerwanie swojej wypowiedzi, uniesienie rąk w ciszy, zapisanie małymi literami pojęcia na tablicy, wejście w kontakt wzrokowy lub też użycie uciszającego gestu i bliższe podejście do niezdyscyplinowanego ucznia. Dodatkowo proponowana jest cała lista technik werbalnych, z których kilka najważniejszych to: krótkie stwierdzenie faktu złego zachowania, wyrażenie osobistego życzenia lub własnej oceny.

 

Odnośnie poprawy błędów językowych, Hanna Komorowska twierdzi, iż „krytyczny, oceniający sposób komentarza, ukierunkowany na wytknięcie błędów i zakończony negatywną opinią lub wystawieniem złego stopnia jest drogą do zabicia motywacji i zniechęcenia uczniów do nauki”. W szkołach Ameryki Łacińskiej to nauczyciel stanowi władzę autorytarną i jest uosabiany z wewnętrznym prawem i porządkiem. Wychowawcy zastraszają uczniów, publicznie im grożą i nie stronią od krzyku. Zamiast dyskusji wolą monolog (dzięki niemu mogą uniknąć niezręcznych pytań, na które nie znaliby odpowiedzi). Autonomia ucznia, tak bardzo ceniona w Polsce, nie ma tam miejsca. Poniżane dzieci podczas lekcji są niejednokrotnie bite i parzone pokrzywą. Nauczyciele otwarcie krytykują prace i wypowiedzi uczniów. Literatura przytacza cytaty typu: „Rozumiesz czy nie?”, „Wiecie co to jest? Bazgroły!”, „Jaki ohydny rysunek!”.


Podsumowanie

 

Motywacja zarówno nauczycieli, jak i uczniów w Ameryce Środkowej i Południowej jest bardzo słaba. Ci pierwsi otrzymują stanowczo zbyt niskie wynagrodzenie, ci drudzy zaś traktują szkołę jako instytucję niezwykle wrogą i oderwaną od rzeczywistości. Sytuacja ta powoduje, że społeczność indiańska jest bardzo niechętna wobec dalszej nauki. Zacofanie jest główną przyczyną biedy, a ta powoduje z kolei dalszą, pogłębiającą się przepaść między ubogimi krajami Ameryki Łacińskiej a bogatym światem Europy i Ameryki Północnej.

Źródło: http://www.criticalthinkinginternational.org/archives/photo%20Proud%20Peruvian%20girl%20reading%20aloud_sm.jpg

Jak widać, metodyka nauczania to nie tylko zwykła umiejętność dobrego uczenia. Przekładając odpowiednie wyszkolenie kadry lektorskiej na skalę większości krajów regionu, o którym mowa, uzyskujemy zastraszające zjawisko rzutujące na cały obraz przyszłych pokoleń Ameryki Łacińskiej. W XXI wieku nie wystarczy już tylko „e’mandoya” i miernej jakości edukacja formalna. Aby społeczeństwo indiańskie miało możliwość współdecydowania o losach swoich państw, potrzebuje dobrze wykształconych przedstawicieli reprezentujących jego interesy. W innym wypadku będziemy mieli do czynienia z ostatnimi, wymierającymi szczepami Indian.

 

 

BIBLIOGRAFIA:

Alkman S., 1999, Intercultural education and literacy.

Harmer J., 1994, The Practice of English Language Teaching: New Edition, Londyn i Nowy Jork.

Komorowska H., 2002, Metodyka nauczania języków obcych, Warszawa.

Larsen-Freeman D., 1986, Techniques and Principles in Language Teaching, Nowy Jork-Hong Kong.

Paleczny T., 2001, Zbiorowości etniczne w Ameryce Łacińskiej – odrębność czy asymilacja, Warszawa.

Small steps – big changes, 2009, ed. Maciej Szkopański, Bruksela.

Zajda K., 2007, Estetyka Indian Ameryki Południowej, Kraków.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

Nadchodzi groźny bękart kryzysu

wtorek, 14 lipca 2009 0:19


Źródło: http://aftermathnews.files.wordpress.com/2007/07/hitler-stalin-fdr-churchill.jpgKryzys gospodarczy jest ojcem szaleńców. Społeczna niewiedza - ich matką. W połączeniu mogą spłodzić wybitną jednostkę o niebezpiecznych poglądach i niezwykłych zdolnościach perswazji. Czy będziemy świadkami triumfu krwawego radykalizmu, który już nieraz doprowadził świat na skraj zagłady?

 

Historia lubi się powtarzać


W wyniku podupadającej gospodarki i szerzącego się chaosu, społeczeństwo zaczyna rozglądać się za alternatywą dla partii rządzącej. A ponieważ skrajne, populistyczne ugrupowania zawsze obiecują najwięcej, mogą liczyć na łatwe dojście do władzy. Obecna sytuacja Polski nie wygląda najgorzej - kryzys co prawda jest, ale kraj wydaje się tylko nieznacznie cierpieć z powodu załamania światowych finansów.


Na dłuższą metę wyborcy jednak odczują skutki szczuplejących portfeli, a wówczas mogą szybko odwrócić się od popularnej dotychczas Platformy Obywatelskiej. Radykałowie z marginesu politycznego już zacierają ręce i odliczają upływające minuty umiarkowanych w poglądach, dużych partii. W końcu, w podobny sposób zdobyli władzę: Benito Mussolini z jego hasłem „odbudowy Imperium Rzymskiego", Adolf Hitler, którego celem miała być walka z kryzysem gospodarczym z 1929 roku oraz Włodzimierz Lenin, dążący jedynie do zaprzestania wojen w wycieńczonej militarnie i ekonomicznie Rosji. Czy obecne załamanie światowej gospodarki będzie równie brzemienne w skutkach?


Rewolucjoniści na horyzoncie


Przechodząc do czasów współczesnych, nie trudno zauważyć, że to kryzys doprowadził do upadku rządu w Islandii. Od 1 lutego 2009, w miejsce starego gabinetu pojawił się nowy, z otwarcie deklarującą swoją orientację homoseksualną panią premier - Jóhanną Sigurðardóttir, która jeszcze rok temu nie miała szans na to stanowisko. W tym przypadku zmiana, mimo, że radykalna, nie powinna być odbierana negatywnie. Ale nie zawsze możemy liczyć na „happy end".


Sytuacja w Niemczech wydaje się być o wiele gorsza. Poparcie zyskują ugrupowania
HDJ, Źródło: http://www.noows.de/gallery/einzelbilder/politik/deutschland/Neonazis.jpg neonazistowskie, wyznające ideologię aryjskiej rasy panów - übermensch. Minister spraw wewnętrznych Niemiec Wolfgang Schaeuble zdelegalizował niedawno skrajnie prawicową organizację Niemiecka Młodzież Wierna Ojczyźnie (HDJ - Heimattreue Deutsche Jugend). Ugrupowanie prowadziło specjalne szkolenia dla dzieci z poziomu szkoły podstawowej i starszych, które polegały na wpojeniu nauki o rasie aryjskiej, czystości krwi oraz wrogach narodu - Żydach i cudzoziemcach. HDJ organizowało ponadto obozy namiotowe i skupiało rzesze młodzieży z całego kraju. Należy pamiętać, że jest to dopiero wierzchołek góry lodowej, ponieważ organizacji o podobnym profilu są setki.

 


Przyganiał kocioł...


Polska na tle innych krajów Europy nie prezentuje się dużo lepiej. Declan Ganley, choć z pewnością nie należący do radykałów, nad Wisłą wywołał spore zamieszanie. Ten irlandzki biznesmen otworzył w Warszawie biuro stowarzyszenia Libertas, skupiającego eurosceptyków z naszej sceny politycznej. W skład Libertas mają wchodzić politycy z LPR, UPR, PSL „Piast" oraz Partii Regionów. Problem w tym, że Ganley'a łączą bliskie stosunki z rosyjskim biznesem, stąd pytanie: czy Irlandczyk nie próbuje użyć oszołomionej kryzysem polskiej prawicy, aby działać w interesie Rosji?


Innym przykładem działań organizacji marginalnych jest Ruch Autonomii Śląska (RAŚ) oraz współpracująca z nim Młodzież Górnośląska (MG). Głównym celem obu ugrupowań jest doprowadzenie do częściowego uniezależnienia się Śląska od Polski. W wywiadzie dla „Magazynu Polonia", prezes MG, Radosław Kuchta, mówi: „Polsce mogę zawdzięczać niedofinansowaną służbę zdrowia, obserwowane próby nakarmienia społeczeństwa patriotyzmem, cyrk w programach informacyjnych, brak autostrad, pogrążenie przemysłu ciężkiego i wiele innych. Rachunek jest prosty".

RAŚ, Źródło: http://img.naszemiasto.pl/grafika2/nowy/22/40_849408_1_d_4678.jpgGdy rozum śpi


Członkowie pomniejszych, fanatycznych wręcz stowarzyszeń, w większości nie grzeszą obszerną wiedzą z dziedziny polityki, a mimo to jako pierwsi garną się do rewolucyjnych zmian w kraju i na świecie. Niewiedza skłania ich do poparcia radykalnych, często nonsensownych rozwiązań. Niestety, jako wierni wyznawcy swoich ideologii, nie potrafią postrzegać świata krytycznym okiem i odrzucają wszelkie informacje z zewnątrz, tworząc umysłowe getta skrajnych światopoglądów.


Wspomniany prezes Młodzieży Górnośląskiej, Radosław Kuchta, twierdzi, iż utworzenie odrębnej administracji dla Śląska byłoby korzystne, gdyż „transparentne, skomputeryzowane systemy nie wymagają rzeszy urzędników, a to, że w polskim sejmie siedzi kilkuset darmozjadów nie oznacza, że wszędzie musi być podobnie". Warto dodać, iż w nieautoryzowanej części wywiadu była mowa o 300 „darmozjadach", podczas gdy nawet młodzież gimnazjalna uczy się, że w Sejmie RP zasiada 460 posłów.


Szczepionka na radykalizm?


Nie ma dużej różnicy, czy wynikiem kryzysu będzie osoba reprezentująca skrajną prawicę,
Źródło: http://img.wiadomosci24.pl/g2/9e/1a/36/10989_1162799986_be39_p.jpeg lewicę, separatyzm czy jakąkolwiek inną ideologię. Ważne jest jednak, aby nie zapominać, że podczas ostatniej tego typu recesji w 1929 roku, w wielu zakiełkowały niebezpieczne pomysły. Wystarczyło jedynie 10 kolejnych lat, by przyniosły krwawe w skutkach owoce. Nie możemy pozwolić na powtórzenie tych wydarzeń. Należy więc pamiętać słowa pisarza Salmana Rushdie: „Rozum jest najlepszym lekarstwem na fanatyzm, nienawiść, zniewolenie i przemoc".

_________________________
MAGAZYN POLONIA, 05.09 str. 15-16.
http://www.magazynpolonia.com/getfile?archive/MP_05_2009.pdf


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (3) | dodaj komentarz

Licznik odwiedzin:  247 595  

Jestem dziennikarzem czasopism krajowych i polonijnych. Napisane teksty umieszczam na blogu. Poruszam tematy dotyczące głównie polityki, gospodarki, emigracji i języków obcych. Tworzenie bloga traktuję jako rozrywkę i przyjemność, zaś pisanie artykułów to moja pasja.
____________________
WESPRZYJ MÓJ BLOG!


Jeśli podoba Ci się mój blog - wesprzyj go! Wklej link www.rogalinski.com.pl na swoją stronę lub znane Ci forum!
Z góry bardzo dziękuję.

Paweł Rogaliński

PRZEMOWY WYGŁOSZONE NA KONFERENCJACH NAUKOWYCH:

***14.04.2007 Uniwersytet Łódzki, "Polskie przekłady literatury anglojęzycznej". Prezentacja pracy pt. "Harry Potter's Translation - Has Andrzej Polkowski Managed to Put It Into Polish Successfully"?

***19.04.2008 Uniwersytet Łódzki, "Zniekształcenie rzeczywistości w przekładzie". Prezentacja pracy pt. "Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza w tłumaczeniu Jeremiaha Curtina jako przykład braku zrozumienia historii Polski przez obcokrajowca oraz trudności z odzwierciedleniem kolorytu językowego w przekładzie na język angielski".

***06.06.2009 Wyższa Szkoła Studiów Międzynarodowych w Łodzi, "Intercultural Communication in the European Context". Prezentacja pracy pt. "Socio-political Aspects of Minorities’ Life in the Baltic States as an Example of Multicultural Clash between Neighbouring Nations and Difficulties in the Institutionalisation of the Three Political Systems".

Statystyki

Odwiedziny: 247595
Bloog istnieje od: 3833 dni

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Ulubione blogi

Kalendarz

« lipiec »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

O moim bloogu

Jestem dziennikarzem, publicystą oraz blogerem. W swoich artykułach opisuję życie Polonii rozsianej po całym świecie oraz bronię praw osób dyskryminowanych i najuboższych. Wraz z kolejnymi publikacjam...

więcej...

Jestem dziennikarzem, publicystą oraz blogerem. W swoich artykułach opisuję życie Polonii rozsianej po całym świecie oraz bronię praw osób dyskryminowanych i najuboższych. Wraz z kolejnymi publikacjami poruszającymi ważne kwestie społeczne, zostałem nagrodzony m.in. przez Komisję Europejską, Polską Fundację im. Roberta Schumana, grupę wydawniczą Polskapresse i Fundację im. Heinza Schwarzkopfa. Zdobyłem również tytuły: Bloger 2008 roku w kategorii „Życie”, Najlepszy Blog 2010 i Dziennikarz Obywatelski 2009 roku. W lutym 2011 roku zostałem nominowany przez Parlament Europejski do tytułu Młodego Europejczyka Roku. Współpracuję też z Komisją Europejską i jako przedstawiciel polskiej prasy uczestniczę w szczytach poświęconych sprawom społecznym. Moim celem jest pisanie o życiu i problemach szarych obywateli. Serdecznie zapraszam na mój NOWY BLOG WWW.ROGALINSKI.COM.PL, gdzie znajdą Państwo wiele artykułów i interesujących informacji.

schowaj...

Lubię to